have i thanked him yet?
“ang hirap kasi sa inyo, kung kelan panahon ng anihan saka pa kayo umalis.”
yan ang nasabi ko sa tatay ko the last time na magkita kami in 2001. dumalaw siya sa bahay, isang buwan mula ng dumating ako mula sa saudi. dumalaw siya after learning that my mother left for canada.
“nak, pahiramin mo naman ako ng limang libo.”
“bakit ka hihiram sa akin, parang di mo naman ako anak.”
since he left us in 1988, minsanan ko lang siya makita, minsan dumadalaw siya sa pabrikang pinagta-trabahuhan ko humihiram ng pera. minsan ng ma-ospital siya, tinawagan kami ng “asawa” n’ya dahil walang pambayad sa ospital.
“alam ko namang galit ka sa akin dahil di kita napagtapos ng pag-aaral.”
“di na naman natin dapat balikan ang nakaraan, naging maayos naman buhay ko kahit di ako nakatapos.”
alam ko namang ako ang kahuli-hulihang anak n’ya na lalapitan n’ya. with his pride [na sa tingin ko ay namana ko], hindi kakayanin ng powers n’ya na humingi ng tulong sa akin.
“pasens’ya ka na, kailangan lang talaga e.”
“ok lang un. di mo naman kailangang magpaliwanag.”
bumalik lang sa akin ang tagpong ito ng mabasa ko ang post ni melai about the death of mmy-lei’s father. it was a poem/acronym about thanking a father. naisip ko tuloy, kelan ko nga ba huling pinasalamatan ang tatay ko?
lumaki ako na malayo si tatay sa amin, i’m only 7 years old noong umalis siya para makipag-sapalaran sa saudi. yeah i thanked him for the pasalubong na dala n’ya, first vacation isang laruang eroplano, sunod na taon remote control na kotse, sunod na taon sapatos, relo at iba pa. maraming naiinggit sa amin noon, bago ang damit, bago ang sapatos, bago at magaganda ang laruan.
“salamat, babayaran na lang kita pag nagka-pera ako.”
“hindi naman utang yan, bigay ko yan sa ‘yo. kung di ka sana umalis dito, di mo na kailangang manghingi sa mga anak mo. ang hirap kasi sa inyo, kung kelan panahon ng anihan saka pa kayo umalis.”
to think, nag-sumikap din naman siya, napagtapos n’ya ang 3 sa mga kapatid ko, isang hrm, isang bsmt at isang nurse. yun nga lang noong ako na saka sumabit. i never thanked him kasi wala akong makitang reason para pasalamatan siya, mas maraming reason ang pumapasok sa isip ko para magalit sa kanya.
i know na mas naging guilty siya after our last meeting. sinadya ko bang maramdaman n’ya un? di ko alam. naging honest lang ako sa kanya. am i feeling guilty now? i guess i am. ngayon naisip ko na despite what he has done, dapat pa rin akong magpasalamat sa kanya. he brought me to this world, he gave me food to eat, he tried to give me good education, he made me stronger and responsible. yes, i’ve been stronger and more responsible after he left us.
hi,,,kakaiyak nmn ,,,,:sad:ganon talaga,,,pero la tau magagawa ,,,yan na ang kapalaran,,,buti ka nakita u father mo,,, me never in my entire lyf,,,,swerte ka pa rin,,,:grin:
may kwento akong naalala dito
jha2x, ganyan talaga ang buhay, at least we are still alive and we can correct the things that they’ve done.
neng, sinong fafa ang namiss mo?
:lol:
anong kwento naman ang naalala mo melai?:roll:
sekwet master
hmmm…dami kong papas & fafas eh
bihira ng mag-blog, bc lahat… wala na tuloy akong
maasar
pero mas miss ko siempre poppy ko (naglalayag kc),
ej, di si poppeye yon ha!
*tante melai, sa akin mo na lang ichika
ibablog ko na lang one time te neng kung me lakas ako ng loob lol!
pappi ko bigla na lang kaming iniwan.
masakit pero anong
magagawa ko. sayang, ang dami ko pa namang mga pangarap.
paano ko pa siya mapapasalamatan?
karamihan nga sa mga posts ko para sa kanya pero di naman siya nagbabasa dito. malalaman sana niya kung gaano siya kahalaga sa buhay ko.
napadaan lang po. ty!
[...] i might sound as bitter as my mother when i said those words when we last see each other, pero thankful ako sa kanya. despite being a womanizer, he has been a responsible father. a fisherman at night and a carpenter during the day and para maitaguyod ang mga pangarap namin, nakipag-sapalaran sa ibang bansa. [...]